پایه پولی بالا می‌رود اما نقدینگی به همان نسبت رشد نمی‌کند؛ دلیل پشت این پدیده چیست؟

پایه پولی بالا می‌رود اما نقدینگی به همان نسبت رشد نمی‌کند؛ دلیل پشت این پدیده چیست؟

پایه پولی و نقدینگی دو مفهوم کلیدی در اقتصاد پولی‌اند؛ اما رابطه بین آنها همیشه ساده نیست و نمی‌توان تنها با یک عدد رشد نقدینگی را به پایه پولی نسبت داد. این ارتباط به رفتار بانک‌ها، سپرده‌ها و تقاضای اعتبار وابسته است و ممکن است مسیر رسیدن پول تازه به اقتصاد دارای گره‌های متفاوتی باشد.

پایه پولی و نقدینگی؛ دو مفهوم نزدیک، اما متفاوت

پایه پولی به‌زبان ساده شامل اسکناس و مسکوک در دست مردم و ذخایر بانک‌ها نزد بانک مرکزی است و بخشی از این ذخایر می‌تواند برای تسویه پرداخت‌ها استفاده شود. نقدینگی دامنه‌ای گسترده‌تر دارد و شامل پول نقد در دست مردم، موجودی حساب‌های جاری و سپرده‌های پس‌انداز و مدت‌دار می‌شود؛ بنابراین نقدینگی تنها صرفاً اسکناس نیست و بخش بزرگی از آن در قالب اعداد ثبت‌شده در حساب‌های بانکی قرار دارد.

برای اندازه‌گیری این دو مفهوم از ضریب فزاینده نقدینگی استفاده می‌شود؛ یعنی نقدینگی چند برابر پایه پولی است؟ به‌عنوان مثال، اگر نقدینگی هفت برابر پایه پولی باشد، این ضریب هفت است. این نسبت ثابت نیست و با تغییر پایه پولی، ممکن است ضریب فزاینده پایین بیاید و نقدینگی کمتر از پایه پولی رشد کند. برای نمونه، اگر پایه پولی ۲۰ درصد افزایش یابد و هم‌زمان ضریب فزاینده ۱۰ درصد کاهش پیدا کند، رشد نقدینگی تنها ۸ درصد خواهد بود.

این نسبت نتیجه رفتار مردم و بانک‌ها و شرایط اقتصادی است. درست است که با افزایش وام‌ها و سپرده‌ها ممکن است نقدینگی به‌طور موقت بالا رود، اما این مسیر همیشه به‌سادگی به سپرده‌های جدید و منابع بانک مرکزی منتهی نمی‌شود. گاه افزایش منابع بانکی به افزایش وام منجر نمی‌شود یا نیاز بانک‌ها به ذخایر بیشتر به‌سرعت شکل می‌گیرد؛ به همین دلیل، پول تازه الزماً به وام تازه تبدیل نمی‌شود.

همچنین، اگر پول به حساب فردی در بانک دیگر منتقل شود، بانک باید بتواند تعهد خود را تمشیت کند و اینجاست که اهمیت ذخایر و دسترسی به منابع روشن می‌شود.

چرا پول تازه همیشه به وام تازه تبدیل نمی‌شود؟

یکی از عوامل مهم، رفتار مردم است. اگر افراد تمایل داشته باشند پول بیشتری را به شکل اسکناس نگه دارند، بخشی از سپرده‌های بانکی به نقد تبدیل می‌شود. این جابه‌جایی لزوماً به معنای افزایش نقدینگی نیست، اما ترکیب آن را تغییر می‌دهد.

عامل دیگر، میزان ذخایری است که بانک‌ها نگه می‌دارند. بانک مرکزی الزام می‌کند بخشی از سپرده‌ها به‌عنوان ذخیره قانونی کنار گذاشته شود. با بالارفتن این نسبت، ضریب فزاینده کاهش می‌یابد. اثر نهایی به اینکه بانک مرکزی منابع لازم را چگونه تأمین کند و بانک‌ها چگونه واکنش نشان دهند نیز بستگی دارد.

گاهی بانک‌ها بیش از الزامی ذخیره می‌کنند؛ به‌دلیل نگرانی از برداشت سپرده‌ها یا نبود متقاضی مناسب برای وام. در چنین وضعی، افزایش منابع بانک مرکزی الزاماً به موج تازه‌ای از اعطاء تسهیلات منجر نمی‌شود.

وام‌دادن تنها به داشتن منابع وابسته نیست؛ بانک باید مشتری‌ای پیدا کند که هم متقاضی اعتبار باشد و هم بتواند آن را بازپرداخت کند. وقتی بازارها نامساعد یا خانوارها تحت فشار اقساط هستند، تقاضای معتبر برای وام کاهش می‌یابد.

مسیر ورود پایه پولی نیز اهمیت دارد: اگر دولت با اتکا به منابع بانک مرکزی هزینه کند و پول به حساب حقوق‌بگیران یا پیمانکاران واریز شود، سپرده‌های دریافت‌کنندگان افزایش می‌یابد؛ اما اگر بانک مرکزی به یک بانک اعتبار بدهد، در لحظه نخست ذخایر آن بانک و بدهی‌اش به بانک مرکزی افزایش می‌یابد و لزوماً پول تازه‌ای به حساب مردم و بنگاه‌ها نمی‌نشیند. خرید دارایی از بانک‌ها با خرید دارایی از مردم یکسان نیست؛ در حالت اول ممکن است ترکیب دارایی بانک تغییر کند و در حالت دوم سپرده او نیز افزایش یابد.

بنابراین، دو افزایش هم‌اندازه در پایه پولی می‌توانند نتایج متفاوتی داشته باشند. مهم این است که پول تازه به چه کسی رسیده، صرف چه کاری شده و آیا تزریق آن ماندگار بوده است. منابعی که امروز وارد شبکه بانکی می‌شوند و فردا با بازپرداخت بدهی خارج می‌شوند، با تأمین مالی مستمر یکسان نیستند.

ترازنامه بانک‌ها؛ جایی که نتیجه تغییر می‌کند

برای فهم بهتر ماجرا باید به ترازنامه بانک‌ها نگاه کرد: دارایی‌ها مانند تسهیلات و سرمایه‌گذاری‌ها در یک طرف و سپرده‌های مردم و بدهی بانک به بانک مرکزی و سایر بانک‌ها در طرف دیگر قرار می‌گیرند. بانکی که بخش زیادی از وام‌هایش بازپرداخت نمی‌شود، روی کاغذ دارایی دارد اما ممکن است پول کافی برای پرداخت تعهدات روزانه نداشته باشد. همین موضوع درباره بانک‌هایی صدق می‌کند که دارایی‌هایشان به‌سبب سرمایه‌گذاری‌های دشوار یا ساختمان و سایر دارایی‌ها محبوس شده است.

اگر چنین بانکی از بانک مرکزی منابع بگیرد، ممکن است آن را صرف پاسخ‌گویی به برداشت سپرده‌گذاران یا تسویه بدهی‌های قبلی کند. در این شرایط، افزایش پایه پولی بیشتر نقش جلوگیری از اختلال در پرداخت‌ها را دارد و الزماً به افزایش قابل توجه وام‌های جدید منجر نمی‌شود. سرمایه بانک نیز تعیین‌کننده است: سرمایه پشتوانه‌ای برای پوشش زیان‌های احتمالی است. بانکی که زیان انباشته دارد یا سرمایه ناکافی دارد، فقط با منابع کوتاه‌مدت سالم نمی‌شود.

به زبان ساده، قرض‌گرفتن برای پرداخت تعهدات امروز الزاماً زیان‌های گذشته را جبران نمی‌کند. کمبود نقدینگی و کمبود سرمایه دو مشکل متفاوت‌اند. همچنین نباید نتیجه گرفت بانک ناسالم همیشه کمتر پول خلق می‌کند؛ ممکن است با اتکای مداوم به منابع بانک مرکزی، وام‌های پرریسک بدهد یا اعتبارهای مشکل‌دار را تمدید کند. این وضعیت می‌تواند منجر به ادامه خلق سپرده و افزایش موقتی نیاز به منابع بانک مرکزی شود. محدودیت‌های نظارتی نیز بر نتیجه اثر می‌گذارند: سقف رشد ترازنامه، الزامات سرمایه و محدودیت پرداخت تسهیلات می‌توانند جلوی گسترش اعتبار را بگیرند، و ضعف نظارت نیز ممکن است به استمرار فعالیت‌های پرریسک منجر شود.

در نهایت، افزایش پایه پولی تنها یک بخش از تصویر است. برای قضاوت درباره رشد نقدینگی باید هم‌زمان وضعیت سپرده‌ها، تسهیلات، بدهی بانک‌ها، سرمایه و کیفیت دارایی‌های آنها را بررسی کرد. کاهش ضریب فزاینده همیشه خبر خوبی نیست؛ گاهی نشانه احتیاط است و گاهی بازتاب گرفتاری شبکه بانکی. نتیجه نهایی، مسیری است که پول از اقتصاد می‌گذرد، نه صرفاً اندازه پولی که بانک مرکزی ایجاد کرده است.